Cijferwerk

Dinsdag, 14 mei

Zoals gisteren beloofd hier nog wat cijferwerk. Meer voor mezelf voor ‘later’, maar het is geen hogere wiskunde. Daar heb ik trouwens nooit iets mee gehad.

StapvoorstapnaarSantiago is de titel van mijn blog. De afgelopen 29 dagen heb ik 976.720 stappen gezet. Dat zijn gemiddeld 33.680 stappen per dag. Veel meer dan in welke vergelijkbare periode van mijn leven.

Ik heb ‘van deur tot deur’ 743,5 km gelopen. Dat is gemiddeld 25,6 km per dag. Het totale aantal is hoger, maar niet gemeten. Bijvoorbeeld de wandeling door Auxerre gisteren van ongeveer 4 km telt niet mee.

Ondanks mijn geweeklaag heb ik maar 7 dagen met regen gehad. Soms een beetje, soms heel veel. Dus een kwart van de dagen was het weer tegenvallend. Normaal gesproken niets aan de hand, maar als ik loop, moet lopen, voel ik me letterlijk overgeleverd aan de elementen.

Behalve de 4 Brabo’s, Kasper in Givet en de twee Belgische fietsers in Bouilly, ben ik geen andere pelgrims tegengekomen. Het was stil onderweg…

Gemiddeld per dag heb ik tijdens de wandelingen 2057 calorieën verbrand. Thuis op de weegschaal maar eens zien of de ‘intake’ voldoende was.

Geld: voor mijn levensonderhoud heb ik in de afgelopen maand gemiddeld zo’n €45 per dag uitgegeven.

Belangrijk voor een pelgrim: ik ben geen mensen tegengekomen die onvriendelijk tegen me waren. Soms een kort gesprekje, zoals in Troyes. Daar liep een man die zijn hond uitliet met me op. Hij had zelf al een etappe van Le Puy en Velay naar de Spaanse grens gelopen. Even later komen we 2 dames tegen: ach u loopt de Camino?! Ik ga in juni ook 10 dagen lopen, vanaf Vezelay. Twee keer is me spontaan koffie aangeboden, die ik ook heb geaccepteerd. Ook veel mensen die me bon courage wensten. Hartverwarmend!

Ook niet onbelangrijk, ik weet nu veel meer wat ik aan materiaal onderweg nodig heb. Ik kan met minder gewicht in mijn rugzak toe!

Gisteren heb ik al geschreven dat alle blijken van steun me goed gedaan hebben. Dat motiveerde me, maar het zorgde er ook voor dat ik iedere dag met plezier een verhaaltje schreef. Het voelde dat het contact op die manier wederzijds was.

Natuurlijk ben ik blij dat ik de reis naar Chablis volgens plan heb kunnen volbrengen. Ik merk wel dat mijn onderdanen aan rust en herstel toe zijn. Per slot van rekening ben ik geen 25 meer. Ook heeft mijn voorbereiding wellicht wat kort geduurd. Kortom, ik blijf wandelen om volgend jaar nog beter van start te kunnen gaan.

Deze blog wordt daarom in 2020 vervolgd.

Gegroet!

Advertenties

Het lag aan de datum

Maandag, 13 mei

Dag 29: Roffey – Chablis – 17,2 km (743,5)

Gisteren heb ik me in de datum vergist, het was nog maar de 12e. Vandaag dus de 13e. Nu, dat wist wat.

Maar eerst over gisteren. Madame had gevraagd hoe laat ik wilde eten. Ik heb voor half 8 gekozen. Toen ik keurig een paar minuten daarvoor binnen kwam, zag ik dat er maar voor 1 persoon was gedekt. Ja, zei ze, we eten altijd heel laat. Nou gezellig hoor. Pa zat achter de computer, met in de hoek de TV aan. Iets over de Tweede Wereldoorlog tussen China en Japan. Tegelijkertijd speelde hij patience op de computer. Hij dronk iets wat op limonade leek, maar dat was een waardeloos voorwendsel.

Het eten was zeker niet slecht, smakelijk zelfs, maar zo alleen eten in een vreemd gezin, is niet mijn ding. Na 50 minuten waren alle gangen voorbij gekomen en restte slechts een afspraak voor het ontbijt en een bonne nuit.

Nou dat werd het ook: 9 uur aan een stuk geslapen. Dus ik ging uitgeslapen op pad.

Het was weer zonnig, maar de hele dag heeft er een straf, fris windje gestaan. Zelfs nu ik dit schrijf, in het zonnetje aan de rivier de Yonne, is het nog fris.

De ochtendwandeling ging van een leien dakje: eerst het kerkje van Roffey:

Op enig moment liep ik langs een graanveld, waar de wind zo mooi met de aren speelde. Het leek precies op een scene uit de film The wind that shakes the barley. Over de strijd tussen de katholieken en de Engelsen in Ierland:

De film was de moeite van 2 foto’s waard.

Daarna door, want de bus moest gehaald. Over het TGV traject (niet gezien, natuurlijk. Later wel gehoord):

Door weer hele stille dorpjes, waar alleen het geblaf van honden de rust verstoord:

Totdat ik uiteindelijk in de buurt van Chablis kwam:

In het stadje naar het Office du Tourisme om uit te vinden waar de bushalte is. Nou dat wist de dame niet precies. In die en die straat, maar waar? Ze had geen idee. Ik vroeg om mijn (laatste) stempel en keek naar mijn stappenteller en de Runkeeper app: 17,2 km. En het was pas 12 uur!

Uitzicht vanuit het VVV:

Ik naar de betreffende straat; eerst naar links, geen abri te vinden. Aan een passerende dame gevraagd of zij wist waar de halte was. Joh, ik ben hier wel bekend, maar weet niet eens dat er een bus van Chablis naar Auxerre rijdt. Een schooljochie wist het gelukkig wel en waarachtig naast de Intermarché inderdaad een abri. Met nog een uur voor de boeg heb ik mijn lunch gegeten.

Om half twee, geplande vertrektijd was kwart voor, kwam er een man aangelopen, een tweede passagier. Dat vond ik bemoedigend: in de eerste plaats was ik bij de juiste halte. En daarbij, hij wist ook dat de bus zou komen.

Intussen had ik al stiekem op de Flixbus app gekeken of ik niet vandaag zou kunnen doorreizen vanuit Auxerre. Dan zou ik morgenochtend al thuis zijn. Er was nog maar 1 stoel beschikbaar.

Kwart voor twee geen bus; de man belde de maatschappij. Hij komt weldra. Om 10 over twee nog eens gebeld. Nee, helaas de bus is uitgevallen. Vandaag geen service meer. Ik heb bij de uitvalweg naar Chablis nog een halfhartige poging gedaan om te liften, maar toen dat na 20 auto’s nog geen succes was, liep ik terug naar de VVV.

Daar snapten ze niet dat de bus niet was gekomen; dat gebeurde anders nooit! My foot!!

Ik vroeg de dame of ze een taxi wilde bellen. Die kwam gelukkig na 25 minuten. De stoel in de Flixbus was verkocht, dus het plannetje om vandaag door te reizen, viel in duigen.

Gelukkig had ik al een kamer geboekt in Auxerre. Die kon ik gratis afzeggen tot 6 uur, mocht ik etc. De taxichauffeur zette me voor het hotel af. De ritprijs was €38,60. Ik gaf hem €40 en kreeg €5 terug. Dat klopt niet, zei ik, je doet jezelf tekort. Nee, zie het als een cadeau. Ik ben eigen baas en kan doen wat ik wil. Toen dacht ik aan Jacobus! Je komt vreemde zaken tegen, maar niet allemaal onaangenaam!

Laat dat de afdronk van mijn Camino zijn. Niet zonder:

En vanuit Auxerre:

Morgen nog een laatste blogje met cijfermateriaal. Dat ligt op de hotelkamer…

Dank jullie voor alle support en positieve ondersteuning tijdens mijn reis. Zowel in de blog als met privé emails en whatsappjes! Het heeft me goed gedaan.

Fijne avond!

Zonnig dagje 🌞

Zondag, 13 mei

Dag 28: Ervy-le-Châtel – Roffey – 24,3 km (726,3 km)

Nu dacht ik dat het logeeradres van eergisteren niet snel te overtreffen zou zijn. Maar het onderkomen gisteren komt met stip in de top 5. Vanwege het gebrek aan een eigen badkamer en toilet niet voorbij Bouilly, maar net daarachter. Het verblijf in Kapellen, België staat op 1, maar dat komt natuurlijk echt niet omdat Sandra en Wouter meelezen… 🙉🙈🙊 Ik moet mijn fanclub koesteren, nietwaar!

Naast deze pelgrim kwam ook een Frans stel uit Straatsburg logeren en meeëten. Ze waren in Bretagne op vakantie geweest en op de terugreis. Met de ‘gastouders’ zaten we met ons vijven aan tafel. De reizigers Martine en Jean vertelden over de ongelukjes die ze tijdens de vakantie hadden gehad. Hij een tak in het oog met een reis naar de Eerste Hulp als gevolg. Zij was over een boomwortel gestruikeld en was daardoor een paar dagen aan het huisje gekluisterd geweest. Kortom, een feestelijk stel. Daarbij kwam ook nog dat Martine misselijk was; iets verkeerd gegeten bij de lunch. Ze at als een muis en moest de tafel twee keer ontvluchten (!). Daar had deze pelgrim gelukkig geen last van: de paté en croute, de salade met garnalen, twee stukken gebraden eend met aardappelen en groente, de kaas en het aardbeientoetje, het bleef er zonder problemen keurig in! Mijn moeder zou trots op me zijn… Michel, de 84-jarige gastvader, vertelde dat hij in zijn werkzame leven, land en woningen had verkocht rond tennisvelden, golfbanen etc. Ook aan Nederlanders. Dus wie denkt dat hij of zij daarbij iets tekort is gedaan: op naar Ervy-le-Châtel. Maar wel rap, want hij is 84!!

Vanochtend begon ik aan mijn één na laatste etappe van mijn 2019-Camino. Gelukkig scheen de zon en stond er een fris windje. Meteo-Capelle had het weer goed gezien. Ik dacht meteen maar een foto maken als bewijs:

Eerst naar Ervy. De winkels waren open en ik kon voor de dag inslaan. Ervy heeft onder meer als attractie een ronde markthal. Ook die moest voor het nageslacht worden vastgelegd:

Helaas op zondag gesloten. Er stond wel een verwijzing naar SdC:

Door bos en langs velden ging de tocht vandaag:

En ongemerkt had ik het gebied Champagne-Ardennen verruild voor Bourgogne. Geen grensovergang, fanfare, helemaal niets. Op enig moment ging de route langs het Canal de Bourgogne. Ik heb het aanwijzingsbord als ‘bewijs’ van waar ik ben op de foto gezet:

Direct daarna stond in de schaduw een bankje, dus stokbrood met brie en een flesje melk soldaat gemaakt. Het is tenslotte niet gekocht om rond te sjouwen.

Toen ik opstond om verder te gaan, kwam er met een bootje langs. Met mijn gedachten nog bij het zo verlaten Canal de Haute Seine, dacht ik foto:

Even later kwam er van de andere kant ook een boot aan. Het moet niet gekker worden, dacht ik nog. Het lijkt de A-16 wel.

Kapitein en bemanning zwaaiden vriendelijk en ik ook terug. Toen ze voorbij waren stond als thuishaven ‘Mokum’ op de achterplecht. Ik nog roepen: hé Mokum. Maar ze waren buiten gehoorafstand. Ik had ook geen puf of interesse om er achteraan te hollen. Nu ja, hollen met een rugzak en mijn lichamelijke ongemakjes. Het was geen optie. Bovendien 020!

Gelukkig kreeg ik op dat moment leuk kontakt met vriend en voormalig collega Peter K. De grote Peter, niet te verwarren met Peter de Grote. Ik vergiste me in de leeftijd van hun Koos (🐶), die ik te goed gekend heb. Maar da’s voor de intimi.

Gelukkig was het logeeradres voor vandaag eenvoudig te vinden. Dat is waardeloze informatie, want ik heb ze allemaal eenvoudig gevonden. Je loopt gewoon je gps na. En bij aankomst, je raadt het al:

De was zit in de machine, dus met enig geluk komt deze pelgrim redelijk frisruikend thuis.

Morgen naar Chablis, waar om half 2 de laatste bus van de dag naar Auxerre vertrekt. Dus doorwandelen.

Fijne avond!

Nat, natter, natst….

Dag 27: Bouilly – Ervy-le-Châtel – 22,2 km (702,0 km)

Met het logeeradres had ik het gisteren bijzonder goed getroffen. In de eerste plaats een ruime kamer met eigen badkamer met toilet. Daarnaast was ik niet alleen; er kwam een ouder Belgisch echtpaar (Vlaams, uit St Job in het Goor) op de fiets aangereden. Zij heeft een broer, die 25 km onder Vezelay woont. Dat wordt hun voorlopige eindbestemming op weg naar Santiago. Nog later kwam een nog ouder Nederlands stel met de auto aan. Zij kwamen uit Spanje, waar haar broer (!) een penthouse heeft in de buurt van Barcelona. De juiste plaats heb ik niet onthouden. Daar waren ze net 5 weken geweest. En ze doen dat soms 2 keer per jaar. Op hun terugreis naar Nederland slapen ze vaker in deze B&B.

Wat ik ook geweldig vond, was het eten, met bijbehorende alcoholische versnaperingen. De heer des huizes draait zijn hand niet om voor een 5-gangen diner. Dat zei hij, maar we kregen er ‘maar’ 4. Het dessert, dus na de kazen, was een chocolademousse. Daar kon ik eventuele ruimten in mijn maag mee dicht metselen… Amechtig is het woord dat bij me op kwam.

Het was een heel gezellige avond, waarbij veel werd gelachen. Toch weer op tijd naar bed, want er moet worden gewandeld!

Vanochtend een uitgebreid ontbijt, met verse vruchtenjus etc. etc. Om kwart voor negen liep ik op straat.

Het druppelde licht; wel de hoes over de rugzak gedaan en mijn regenjas aan. Regenbroek nog in de rugzak.

Eerst een heuvel over, waardoor ik een foto van Bouilly kon maken:

Daarna begon het allengs steeds harder te regenen tot het werkelijk hoosde! Rugzak af, regenbroek aan. Je zult begrijpen dat ik mijn telefoon niet aan dat weer wilde blootstellem om foto’s te maken.

In de routebeschrijving staat dat er in het dorp Eaux-Puiseaux een restaurant is met winkeltje annex. Ik dacht dat ik daar wel zou stoppen, voor de lunch. Visioenen van een omelet of een lekker soepje dienden zich aan. Meteen maar even de afgenomen voorraad bijvullen. Je begrijpt het al, winkel dichtgespijkerd!! Gloeiende, gloeiende hete kolen! Nu had ik vanochtend een half stokbroodje en een bakje (busje) yoghurt meegekregen. Maar geen beleg.

Achter de kerk vond ik een afdak met een tafel waarop ik uit de regen kon zitten .

Nu, een hap Snickers en een hap brood doet toch denken aan een boterham met chocopasta! De yoghurt met mijn spork opgelepeld en verder.

Tegen half twee werd het zowaar droog en kwam ook een bescheiden zonnetje door. Regenjas uit en op naar het logeeradres. De eigenaar deed open en wees me de kamer. Wilt u iets drinken, een biertje ofzo?

Volgens mijn doorgaans betrouwbare meteostation uit Capelle, wordt het morgen beter weer. Ik ga dan onderweg naar Roffey, na eerst een bezoek te hebben gebracht aan het middeleeuwse Ervy:

Fijne avond!

Zonnig wandelweer

Vrijdag, 10 mei

Dag 26: Troyes – Brouilly – 21,2 km (679,8 km)

Natuurlijk het etappebiertje van gisteren, voor de afwisseling een Grimbergen:

Tijdens de avondwandeling, van en naar een restaurant, en vanochtend bij vertrek, nog wat foto’s van Troyes gemaakt:

Met meer tijd en beter weer nog eens een middag aan besteden!

Zoals gezegd, het was erg stil in het seminarium. Met stille trom, en niet te paard (Cees) om 08:15u vertrokken. Het was vandaag gelukkig de hele dag droog, met af en toe een lekker zonnetje. Werd ook wel eens tijd ook; die regen verveelt snel. De stad uit ging via een aantrekkelijk voetpad langs (volks-)tuinen en een beekje:

Daarna het buitengebied in, langs weilanden en akkers:

In het gehucht Lépine overdacht ik de verzuchting van religieuzen, dat de kerk altijd wel steun kan gebruiken. Nergens zo goed in beeld gebracht als in Lépine:

Toen trad Sint Jakobus op: terwijl ik de foto maakte kwam een man op me toegelopen. Of ik naar Compostelle ga etc. etc. Je kunt je de conversatie wel indenken. Of ik een kop koffie wilde en misschien vers water. Nou monsieur, très volontier! Ik mee naar zijn huis, hij heet Hugo. Ik Jules, want Jurjen is voor de Fransen wat lastig. Op de tuinstoel gezeten bracht Marie, zijn vrouw, mij koffie, geen zoetje, maar 1 klontje!

Heel verhaal waar hij had gewerkt, voorlichting aan het publiek over de veiligheid van sommige bedrijven (kerncentrales e.d.). Het was een overheidsfunctie, maar geschrapt en nu met 61 jaar ‘dans la retraite’. Ik zei dat ik ook met pensioen ben, maar pas bij 65. Zeg, Wim L. wat zeg jij altijd over de Franse samenleving en economie?

Afijn, genoeglijk kwartiertje. Iedereen is aardig, maar sommigen zijn net iets aardiger! Ik kreeg spontaan een glimlach toen ik eraan terug dacht:

Even vastgelegd, na dat gezever over de regen!

Nog een wereldberoemd kerkportaal gefotografeerd (?):

Toen door naar het overnachtingsadres, waar het biertje mij spontaan werd aangeboden:

Het is een B&B met avondeten. Ik zit nu heerlijk in de tuin te schrijven en te kijken hoe mijn handwasje droogt in de zon. De hond houdt me gezelschap:

Morgen naar Ervy-le-Chatel, als het goed is minder dan 25 km!

Fijne avond weer!

Kort, nat en stormachtig

Dag 25: Savières – Troyes – 19,4 km (658,6 km)

Mijn gastvrouw gisteren was 84 jaar oud, maar nog goed bij de pinken. Ze was die middag in Troyes bij een basketbal-event voor de jeugd geweest. Ze had in de regionale bond tot vorig jaar een bestuursfunctie vervuld. Aan leeftijdsgrenzen doen of deden ze niet. Voor haar werk had ze een onderscheiding ontvangen, waar ze zichtbaar trots op is. Ze rijdt nog auto, woont zelfstandig en heeft de zorg voor huis en (grote) tuin. Van de vruchten die ze daarin kweekt, maakt ze ook nog eens lekkere marmelades. Ook de zorg voor dit jaar al weer 37 pelgrims. Kortom, een bezig bijtje. Maar bij het eten nam ze pillen in voor een heel regiment en de door haar gevolgde Franse equivalent van GTST kon tijdens de maaltijd niet worden gemist.

Natuurlijk heb ik de pijnlijke uitschakeling van Ajax gezien op de I-pad. Tja, het past mij als Feyenoorder niet om commentaar te geven, maar ook ik vond het jammer.

Vanochtend had madame een roze ochtendjas aan. De lichtgevende kleur was even wennen, maar welke pelgrim wil nu niet aan het ontbijt zo bediend worden?!

Net als gisteren was de regenkleding vandaag noodzakelijk. Naast de regen waaide het ook fors. Nu ook weer het dilemma, hoe breng je dat in beeld? Dit zijn mijn pogingen:

Bij de eerste foto, let op de vlag. En daaronder, zie de afgewaaide takken…

Zoals je ziet liep ik weer langs het kanaal. Gisteren nog even gegoogled; in 1957 ging de laatste schuit er doorheen. De beperkte lengte èn breedte van de sluizen heeft mede aan een einde aan het gebruik van het kanaal bijgedragen. Na ongeveer 10 km bereikte ik het eind c.q. het begin van het kanaal. Toen Troyes in gewandeld. Dat was eerst saai en nat.

In het centrum staan nog oude huizen, een paar die de moeite van het fotograferen waard zijn. Want er is ook veel oude meuk.

En uiteraard de kathedraal Saint-Pierre et Saint-Paul:

Daarna door naar het Maison Notre Dame en l’Isle waar ik een luxe kamer had gereserveerd en heb gekregen.

Douche en toilet op de gang. Ik bedoel verderop in de gang. Er zijn 28 kamers en ik ben de enige die zich vooraf had aangemeld. Het zal wel rustig blijven…

Vanwege het tijdstip nog geen etappebiertje gekocht, dus dat houd ik tegoed.

Morgen naar Bouilly, een redelijk korte etappe van ongeveer 22 km.

Ik ga de etappelengtes nu trachten af te bouwen. Chablis, het door mij gekozen eindpunt van deze wandeltocht, komt immers in zicht. Vanmiddag heb ik alvast een buskaartje Auxerre – Rotterdam-CS geboekt. Voor wel € 27,98! En in ongeveer 13 uur ben ik dan in Rotjeknor! Ook weer leuk…

Fijne avond!

Nat en zo…

Dag 24: Allemanche – Savières – 30,3 km (639,2 km)

Gisteren ook weer alleraardigste hospitalero’s. Hij was boer, maar heeft zijn bedrijf aan zijn dochter overgedaan. Hij heeft nog wel inspraak, maar werkt niet meer mee. Moeders was vooral bezig met de zorg voor hun kleindochter van 2 jaar, die een nachtje kwam logeren. Als voorgerecht radijs, in de lengte opengesneden, gevuld met boter en in het zout gedoopt. Onbekend voor mij, maar heerlijk! Ongecompliceerde mensen; doe mij nog maar zo’n paar overnachtingsadressen!

Vanochtend stond ik om 5 voor 8 buiten, met regenhoes over de rugzak en regenkleding aan. Het regende namelijk. En wel bijna continu tot ongeveer 2 uur.

Ik dacht hoe kun je nu laten zien dat je in de regen loopt. Ik probeer het met deze foto:

Als het goed is zie je kringen in de plas. Verder ook veel langs water gelopen. Ik zag weinig mensen op straat. zij die niet hoefden bleven binnen!

Soms zijn de aanwijzingen wel erg duidelijk…

Vandaag ging de route langs beken, kanalen en ik stak ook de rivier de Seine over. Bij een van de beken hoorde ik stemmen. Ik weet het, als je alleen bent etc. etc. Maar ik zag niemand. Totdat ik ín de beek keek, twee vissers. Gefotografeerd met permissie:

Even verderop kwam ik bij het Canal de la Haute Seine. Dat kanaal moest ik ongeveer 15 km volgen. Hier heb je een eerste indruk:

Waarom de route door het gras ging, terwijl er aan de andere kant een fietspad ligt, het is me een raadsel. Gelukkig was er af en toe een sluisje als onderbreking.

Op de informatieborden stond dat het kanaal in de 19e eeuw is gegraven. Eerst gebruikte men menskracht om de schuiten voort te trekken. Later, tot de jaren 30 van de twintigste eeuw, werden paarden ingezet. Daarna gebruikte men tractoren. Tot wanneer het kanaal in gebruik was, stond er niet bij. Nu kun je het niet gebruiken, zonder eerst flink te baggeren en de sluizen te repareren. Maar die moeite zal wel nooit meer worden genomen, vanwege andere en snellere manieren om vracht te vervoeren.

Omdat ik een beetje melig werd én omdat ik zoveel slakken heb gezien vandaag; naakt of behuisd, hier twee foto’s van een mooi beestje:

Ik moet wel bekennen dat ik te laat was voor 2 hazen en een reebok. Serieus!! Dan zijn slakken makkelijker te fotograferen. Zegt natuurlijk alles over mezelf!!

Bij Savières aangekomen moest ik het kanaal verlaten, waarbij ik de Seine overstak:

Mevrouw en ik kwamen gelijktijdig bij haar huis aan. Ze vroeg of ik een biertje wilde:

Ik moest wel even uitleggen waarom ik er een foto van maakte….

Morgen gaat de wandeling naar Troyes, maximaal 20 km (denk ik).

Weer fijne voetbalavond Ajacieden. En voor alle anderen, een mooie avond gewenst!